زنان ایران هرگز درمبارزه ازپای ننشسته اند، بلکه همواره درصحنه های مبارزاتی حضوری گسترده داشته اند. دلیل حضور زنان درمبارزات همانا ستمی است که به آنان وکل جامعه ایران می رود. زنان دراین میدان مبارزه همدوش مردان به رویارویی با حکومت های خودکامه و دیکتاتور به پاخواسته اند. درتاریخ مبارزاتی ایران زنانی مانند قره العین و زینب پاشاها نمونه رهبری مبارزاتی هستند. آنها خیلی پیش اززمان حال به مبارزات خود درراه رسیدن زنان به حقوقشان و شرکت درجنبشهای مردمی به مبارزه برخواستند. درعرصه برابری وحجاب ازروی برداشتن قره العین نمونه تاریخ نزدیک ایران است. زینب پاشا زن مبارز تبریزی به زور برای اعتصاب بازار تبریز را درپشتیبانی از مشروطه با کمک زنان دیگر می بنددو دست محتکران را ازکالاهای مورد احتیاج مردم کوتاه و آنها رادربین مردم تقسیم می کند. زنان ایران در عرصه دوران بعد ازمشروطه درعرصه ترقی و سازمان یابی خود و جامعه تلاشهای زیادی کرده اند. درراه استقلال ایران تلاش زیادی کرده اند. نسوان وطن خواه نمونه آن است که زنان درراه استقلال و وطنشان تلاش کرده اند. درزمینه مطبوعات و گسترش آن در سال 1910 روزنامه دانش که ازنام آن معلوم است که در طریقه علمی تلاش دارد تو سط زنان تاسیس شده است. ذکر بیشمار حرکتهای زنان این را ثابت می کند که زنان را نمی توان ازفعالیتهای اجتماعی دور کرد.

بافت سیاسی اجتماعی ایران ترکیبی است ازتلاش بین مذهب و مدرنیته. درتاریخ سیاسی ایران همواره تلاش زیادی صورت گرفته است تا مذهب جان سخت ازعرصه سیاست و حقوق وقضا دورنگه داشته شود. این تلاش بعضا به واسطه ریشه محکم مذهب درمیان آحاد جامعه به بار ننشسته است. تضاد بین ترقی و مذهب، تضادی واقعی درایران است. دردوره های مختلف تاریخی همه مردم ایران درمبارزاتشان با این دو پدیده کاملا جدا ازهم برخورد داشته اند. در دوره مشروطه و دردوره های قبل ازآن، دردوره پهلویها و دردورهء بعد ازآن این تضادها به طور آشکار ونهان درجامعه وجود داشته است. اما مذهب جان سخت همواره توانسته است باتکیه بر باورهای مذهبی مردم جلو ترقیخواهی را بگیرد.

مبارزات زنان ایران و تلاش آنها در دوشنبه 22 خرداد 1385 در میدان 7 تیر تهران و پیشتر در شهرستانها و استانهای دیگر ایران را می توان در تضاد ترقی و مذهب دید. نقش بازدارنده مذهب درسد رسیدن زنان به حقوقشان در ایران امری آشکار است. مذهب رسمی اسلامی در قوانین خود به زنان حقی بسیار کمتر ازمردان می دهد. زنان در مذهب اسلام و قوانین بعد ازآن نقش درجه دوم را بازی می کنند. جه بسا بعضا نقش درجه سه و چهارم و حتی بی حقوقی کامل را دارند. اینها درتضاد واقعی با ترقی و پیشرفتی است که زنان باید به همراه مردان درجامعه داشته باشند. در عرصه ترقی به وجود زنان احتیاج وافری است. نیروی کار ومشارکت زنان در پیشرفت در کشورهای پیشرفته نقش بسیار بالایی را داشته است.

زنان محصوردرقید ها و بندهای مذهبی – سیاسی – اجتماعی نمی توانند درجامعه نقش اساسی را داشته باشند. همانطورهم مردها اگر درقید و بندها محصور شوند، نمی تواند و نخواهند توانست درپیشرفت جامعه نقش ایفا کنند. قید وبندها درجهان امروز که با سرعت دیجتالی – صنعتی – ارتباطی پیش می رود، امکان سوزو مخرب هستند. زنان و مردان ایران احتیاج دارند که در عرصه پیشرفت تلاش کنند، تادراین جهان سریع عقب افتاده تر نشوند. این خودبخود زنان و مردان را به تلاش وامی دارد که باید کاری کرد. همه انسانها که نمی توانند فقط تماشاچی باشند. ازمیان آنها کسانی پیدا می شوند که برخلاف جریان حاکم جامعه برمی خیزند و زندگی دیگری را طلب می کنند. انسانهایی که مانند زنان و مردان معترض ایرانی به حکومت و سیاستهای سنتی – مذهبی آن نه می گو یند.

زنان فعال اجتماعی و سیاسی در 22خرداد 1385، خانم ها رویا طلوعیها ، سیمین بهبهانیها، نوشین خراسانیها، شهلا انتصاریها و پروین اردلانها، اعظم طالقانیها، شیرین عبادیها، مهرانگیز کارها و هزاران زن دیگر ایرانی در این عرصه می خواهند کار وتلاش کنند. اما درطرف مقابل مذهبی قرار دارد که حکومت را هم دردست دارد. ابزار قدرت رادرخدمت ترمز کردن ترفی قرار داده است و ازاین رو به زنان حمله می کند، دانشجویان را سرکوب می کند و ندای حق طلبی فرهنگهای ایرانی را سرکوب می کند. درزندان به زنان تجاوز جنسی می کند و درخیابان برروی آنها باتوم و قمه می کشد و با نعرهء ناموس طلبی متحجرانه بر دستهای آنها دست بند زده و به زندانهای مخوفش می برد. اما تضاد بین تحجر و مدرنیت در ایران جایگاهی تاریخی دارد و سیر وسفر آن همواره ادامه دارد و با سرسختی مدرنیت به راهش ادامه می دهد. مبازرات زنان ایران هم در این راستاست.

چهارشنبه 24 خرداد 1385 برابر با 14 ژوئن 2006