ماجرای فیلم منتشر شده از حضور معاون رییس جمهوری اسلامی در مراسم رقص زنان در ترکیه،نمونه دیگری از تناقضات موجود میان گفتار و رفتار حاکمان اسلامی را نمایان ساخت.پیش از این محمود احمدی نژاد رییس دولت اسلامی مراسم افتتاحیه بازیهای آسیایی ۲۰۰۶ در دوحه قطر را در کنار بشار اسد رییس دولت سوریه و اسماعیل هنیه نخست وزیر فلسطینی به طور کامل به تماشا نشسته بود تا بعدها در مقابل انتقادات صورت گرفته به تکذیب اتفاقی که به شهادت دوربینهای تلویزیونی رخ داده بود بپردازد و حضور خود را در هنگام مراسم رقص و آواز در ورزشگاه انکار کند.گویی انکار واقعیات از سوی رییس جمهوری اسلامی به امری عادی بدل گشته است.از شرح ماجرای هاله نور در حضور جوادی آملی گرفته تا وعده آوردن نفت بر سر سفره مردم که از قضا فیلم هر دو مورد انکارشده نیز در آرشیو سایتهای اینترنتی موجود می باشد.اما فیلم مورد اخیر یعنی حضور اسفندیار رحیم مشایی رییس سازمان گردشگری و معاون محمود احمدی نژاد در مراسمی در حاشیه نمایشگاهی در ترکیه،ابتدا از سوی چند نماینده اصولگرای مجلس هفتم در اختیار "خبرگزاری ایرانیوز" نزدیک به باقر قالیباف قرار گرفت تا با قرار گرفتن بخشی از این فیلم بر روی سایت این خبرگزاری،اختلافات در جبهه اصولگرایان رسانه ای تر از گذشته گردد.اختلافاتی که از زمان به قدرت رسیدن محمود احمدی نژاد شروع شد و در جریان انتخابات اخیر شوراها با ارائه دو لیست جداگانه،به اوج خود رسید.اما در کنار اختلافات موجود،آنچه اهمیت بیشتری می یابد این است که با حضور اصولگرایان تندرو در راس دولت به عنوان نهاد اجرایی در حکومت اسلامی،ناتوانی این گروه در مملکت داری بر همگان آشکار گردیده است. نابسامانی اقتصادی و گرانی در داخل با وجود وعده های اقتصادی اینان در دوره انتخابات از یکسو و شکست سیاستهای خارجی با تصویب قطعنامه تحریم حکومت اسلامی پس از ۲۸ سال از عمر این حکومت از سوی دیگر،دولت اسلامی را به یکی از ناکارآمدترین دولتهای تاریخ ایران بدل کرده است.آن هم در شرایطی که میزان درآمدهای حاصل از صادرات نفتی ایران در سال ۲۰۰۶ با عبور از مرز ۵۳ میلیارد دلار به بالاترین میزان خود در تمام سالهای گذشته رسیده است.در کنار این ناکارآمدی،سرزدن رفتاری مغایر با شعارهای اصولگرایانه از سوی دولتمردانی اصولگرا،به تدریج موجب ریزش حامیانشان در میان طبقه فرودست مذهبی  خواهد شد.طبقه ای که از زمان انقلاب اسلامی سال ۵۷ تا به امروز به عنوان پایگاه اصلی حکومت اسلامی به شمار می رود و مدتی است که به جای اکثریت خاموش جامعه تکلیف صندوقهای رای را معلوم می سازد.پیروزی محمد باقر قالیباف در انتخابات اخیر را نیز باید ناشی از چرخش آرای این طبقه از شعارگرایی به عملگرایی با حفظ تعلقات اصولگرایی دانست.درواقع اکنون می توان نتیجه عملگرایی شهردار تهران در اجرای طرح های ضربتی در مناطق جنوبی تهران را به وضوح مشاهده کرد.با این شرایط به نظر می رسد قالیباف رییس جمهور مناسب تری برای محافظه کاران حاکم بر ایران باشد.البته اگر سیاستهای دولت فعلی این فرصت را برای او فراهم سازد.

وبلاگ: من بلاگر نیستم