و مرگ لایق دجالان است

زنده اند ، شهیدان راه آزادی ...

داریوش فروهر
پروانه اسکندری
مصطفی بزرگ نیا
مهدی شریف رضوی
احمد قندچی
کاظم سامی
محمد جعفر پوینده
محمد مختاری
مجید شریف
پیروز دوانی
اکبر محمدی
ولی الله فیض مهدوی
و ...

نه هراسی نیست
من هزاران بار
تیر باران شده ام
و هزاران بار دل زیبای مرا از دار آویخته اند
و هزاران بار
با شهیدان تمام تاریخ
خون جوشان مرا
به زمین ریخته اند.
...
نه هراسی نیست.
پیش ما ساده ترین مسئله مرگ است
مرگ ما سهل تر از کندن یک برگ است.
من به این باغ می اندیشم
که یکی پشت درش با تبری تیز
کمین کرده است.
...
دوستان گوش کنید
مرگ من مرگ شماست
مگذارید شما را بکشند
مگذارید که من بار دگر
در شما کشته شوم
...
دیباچه خون سروده ی هوشنگ ابتهاج

ـ می دونی رآی ما هیچ فایده ایی نداره ... اونی که می خواد انتخاب بشه انتخاب میشه ... .

ـ فقط تحریم ... با تحریم انتخابات به نتیجه مورد نظر می رسیم ... .

ـاما من ....  من رآی می دهم ..

زمان انتخابات نزدیک است و دوباره بازار حرف و سخن ها گرم و فراوان ... اما .اقعآ کدام یکی کار درستی می باشد ... با کدام روش به هدف نزدیک و نزدیک تر می شویم ... .غیر از این است که با تحریم های به جا و بی جا ... مجلس و شورا و ریاست جمهوری همه چیز را آرام آرام باختیم ... تحریم زمانی معنای درستی دارد که در جامعه دمکرات و آزاد و با استقبال عمومی همراه باشد ... در جامعه ایی که رئیس جمهورش با کمتر از ۵۰درصد کل آرای کسانی که حق انتخاب داشتند انتخاب نشده باشد ...

 وبلاگ : میرا

ادامه ی مطلب ...

با توجه به نزدیک شدن به انتخابات شوراها و خبرگان رهبری ، اتحادیه وبلاگ نویسان منتقد حکومت در نظر دارد با انعکاس نظرات بلاگر های منتقد مبنی بر "چرایی شرکت یا عدم شرکت در انتخابات" به بررسی متمرکز این موضوع بپردازد . لذا از وبلاگ نویسان عضو و غیر عضو درخواست میشود ، لینک مطالب خود را که پیرامون این مسئله نگاشته اند به این اتحادیه معرفی کنند تا با ذکر منبع در اینجا درج شود . درضمن این اتحادیه هیچ گونه جانب داری از تفکر خاصی را در دستور کار خود ندارد .

در مصاحبه ی خبری هفته ی پیش آقای احمدی نژاد شنیدم که ایشان در صدد نوشتن نامه ای به ملت آمریکا و هم چنین انعکاس دیدگاه های مردم ایران هستند.ذکر چند نکته را برای ایشان ضروری دانستم:

آقای احمدی نژاد،

رئیس جمهور مهرورز و عدالت جو،

ضمن عرض خسته نباشید،راستش اگر خواستی از اول انقلاب به این ور را به نگارش در آوری و دست آوردهای نظام جمهوری اسلامی ایران برای ایران و مردم جهان را متذکر شوی،لطفا آن چیزهایی را که من می گویم را هم بنویس:

بنویس که در همان ابتدای روی کار آمدنمان با فتح دیوارهای سفارتتان،به شما و جهانیان نشان دادیم که هیچ کدامتان را قبول نداریم؛ بنویس که اگر عراق آغاز کننده ی جنگ بود،ما ادامه ی دهنده آن بودیم و لذت می بردیم از این که جوانان کشورمان را بیخود و بی جهت 6 سال اضافه تر بفرستیم خط مقدم تا کشته شوند؛

بنویس که در سال های 61 و 67 عده ای را که با ما سر سازش نداشتند را بی هیچ دادگاه عادلانه ای به اعدام محکوم کردیم و سپس در گورهای دسته جمعی خاکشان کردیم،نظیر جنایت همین صدامی که حال خود به اعدام محکوم شده است؛ بنویس که هنگامی که آقای خمینی مرد چه جنگ قدرتی به راه افتاده بود و بالاخره از میان مدعیان ،شمشیر چه کسی به نشانه ی پیروزی بالا رفت؛ بنویس که در زمان آقای رفسنجانی،رقیب انتخاباتی ات،چقدر از دگر اندیشان راهی گورستان شدند؛ بنویس که پروانه و داریوش فروهر و پوینده و مختاری را،که نزدیک به هشتمین سالگرد کشتار وحشیانه اشان هستیم،چرا کشتیم؛ بنویس که با فریادهای آزادی خواهانه ی جوانان در 18 تیر،به خود لرزیدیم و هیچ چاره ای نداشتیم جز گرفتن دلاوران آن حماسه؛ بنویس که عشقمان کشید اکبر گنجی ای را حال پس از 6 سال زندانی بودن شیپور بی آبرویی ما را در جهان جار می زند،بگیریم و شکنجه اش کنیم؛ بنویس که چگونه از افشاری ها و پورزندها و ... اعتراف گرفتیم؛ بنویس که در زندان به زهرا کاظمی تجاوز کردیم؛ بنویس که زنان خود را سنگسار می کنیم؛ بنویس که فرزندان را از مادران خود چگونه جدا می کنیم؛ بنویس که چگونه از جعبه ی شعبده بازی رهبر معظم انقلاب بیرون آمدم؛ بنویس که چگونه رابین هود بازی در آوردم و نان نفت را از سفره ی چه کس و کسانی برداشتم و بر سر سفره ی خود و دوستان زیبایم گذاشتم؛ بنویس که در زمانی که جان اکبر محمدی را در زندان گرفتیم،من نگران 1% انسان های زندانی شما بودم؛ بنویس که هم وطنانم برای جان سالم به در بردن مجبور به ترک وطن و پناه آوردن به شما و کشورتان هستند؛ بنویس که عدالت تو در این است که کیانوش سنجری زیر کتک های باز جوهایش فریاد می زند"مرا می خواهند بکشند"...

همه ی این را بنویس...

اگر شهامتش را داری...

حکومت فاشیستی ایران در این روزها کمترین انتقادی را تحمل نمیکند ، فشارها را هر روز بیشتر می کند . زندان ها و بندهای وزارت اطلاعات پر شده از کسانی که فقط به جرم بیان عقیده خود روزهای سختی را تجربه می کنند . خبرهای خوبی از بند ۲۰۹ و بقیه شکنجه گاه های رژیم نمی آید . کیانوش سنجری از جمله ی کسانی است که این روزها در انفرادی به سر می برد و نگرانی ها در قبال سلامتی او هر روز بیشتر می شود . این اتحادیه با حمایت وبلاگ های عضو و شما بازدید کنندگان آزادی خواه خواستار آزادی کیانوش سنجری عزیز و تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی است .

کیانوش سنجری را آزاد کنید!

کارزار آزادی کیانوش سنجری

پیروزی دموکراتها در انتخابات میان دوره ای آمریکا که بار دیگر پس از ۱۲ سال آنان را بر کنگره آمریکا متشکل از مجلس سنا و نمایندگان،مسلط کرد،خوشحالی مقامات جمهوری اسلامی را نیز در پی داشته است تا جایی که بالاترین مقام رسمی حکومت-رهبری جمهوری اسلامی- از آن به پیروزی ملت ایران!! یاد کرد و علی لاریجانی دبیر شورای عالی امنیت ملی حکومت اسلامی که خود نماینده محافظه کاران عاقل تر در حاکمیت به شمار می رود،دموکراتها را در برخورد با حکومت متبوعش عاقل تر دانست که از اعمال سیاستهای پیش دستی جویانه جمهوریخواهان در دولت بوش جلوگیری خواهند کرد.و این یعنی اطمینان حکومت اسلامی از عدم مداخله نظامی ایالات متحده در پرونده هسته ای.مساله ای که با برکناری دونالد رامسفلد از وزارت دفاع آمریکا و جانشینی احتمالی "رابرت گیتس" میانه رو،می رود تا رنگ و بوی واقعیت به خود بگیرد.رابرت گیتس رییس سابق سیا(C.I.A) که به خاطر سابقه اش در جریان پرونده ایران-کنترا در دوران ریاست جمهوری رونالد رایگان،چندان مطمئن به کسب رای اعتماد از سوی دموکراتها نیست،در سال ۲۰۰۴ ریاست یک تیم تحقیق ۲۲ نفری را به همراه برژینسکی در رابطه با ایران بر عهده داشته  که به انتشار گزارشی هفتاد صفحه ای با عنوان "ايران: زمان رويکردی تازه" منجر شده است.

وبلاگ : من بلاگر نیستم

ادامه ی مطلب ...

در این بزنگاه دستگاه سیاست داخلی و خارجی ایران آنچنان بر لبه تیغ قرار گرفته که از یک سو پرزیدنت آرام را در تمام عرصه های داخلی دستخوش تلاطم کرده و از سوی دیگر سیاستهای حکومت اسلامی جمهوری اسلامی!!!در عرصه بین المللی کار را به باج دهی به روسیه برای استفاده از حق وتو به نفع ایران کشانده است.کاری که روسها بعید است به خاطر منافع کلانی که در ایالات متحده دارند بر وفق مراد ایران اجرایش کنند.در این میان سفرهای رهبر برای نشان دادن محبوبیت دستگاه حاکمیت ایران نزد مردم برپا می شود و مانور تهدید گر کشورهای همسایه به روز آخرین خود می رسد .در دعوای خبرگان و شوراها تمام مخالفان در اکثر شهرهایی که جای رد صلاحیت کردن وجود داشته رد صلاحیت شده اند و مردم ما هم گیج منگ از ترس شمشیر امریکا که حالا به نظر خیلیها با آمدن دموکراتها دیگر عریان در هوا تاب نمی خورد چشم به کاپر فیلد بازیهای پرزیدنت دوخته اند.

چه ساده دلند مردم ما ....

در قبال عراق  و کره شمالی و حتی لیبی سیاستهای امریکا با تعویض دولتها تغییری نکرد و سیر لازم تا سرازیر کردن حکومت عراق در میدان نبردی ویرانگر ادامه یافت...امیدوارم که در این مرحله از انتخابات شوراها یک مقدار به خود بیاییم و با اعمال فشار به دستگاه تندرو حاکمیت ترمز این جدال که هزینه آن فقط و فقط از جیب من و شما می شود را بکشیم.....

وبلاگ: یک نخ سیگار

 ...آره داداش!فدات شم!اين رسمش نبود.ما باهات بوديم ولي تو نبودي با ما.چون از ما نبودي.ما رو ديوار بد كسي يادگاري نوشته بوديم...

آي...خدا!از كجاش بگم.يعني كجاشو بگم.شبي كه رييس شدي رو كه فراموش نكردي؟حتما خيلي كيفور بودي؟ها؟ولي ما يه جورايي ديگه بوديم.ما يعني حاجيت و داش بهرام.شبي كه تلويزيون گفت بيست مليون آوردي با بهرام زديم بيرون.رفتيم خونه آق بهمن.بساطش هم مثل هميشه روبه راه كرده بود بي پدر.قسم خورده بودم كه ديگه دهن نزنم ولي نشد.عشق تو خرم كرده بود.بهرام ريخت و من رفتم بالا.يعني رفتيم.بهرام گفت به سلامتي اختر.دختر حاج اصغر رو مي گفت كه خاطرش رو خيلي مي خواست.بهمن هم اسمايي گفت كه يادم نيست.ولي من نگفتم سلامتي نرگس كه براش مي مردم.نگفتم سلامتي نرگس كه يه تار موش رو با دنيا عوض نمي كردم...گفتم سلامتي آزادي.سلامتي زندونيايه بي ملاقاتي...

حالا مي فهمم كه چه غلطي كردم.نرگس رو به خاطر تو و حرفات فراموش كرده بودم.تا اون روز هيچ استكاني رو بدون اسم نرگس نخورده بودم ...تف به من!

و بعد از رييس شدن تو بود كه شروع شد.حرفات برام حجت بود.وقتي گفتي جوونا بايد دنبال مسائل روز مملكت باشن،درس رو شروع كردم كه برم دانشگاه.ولي نشد.سرباز فراري بودم آخه.بهرام ولی قبول شد.وقتي گفتي ملت بايد به جاي خشونت با هم مثل آدم حرف بزنن،ضامن دار دسته استخواني باباي خدابيامرزم رو فروختم به ميثم سگي. سه تومن!...عجب!!!!

آدم رو سگ بگيره بهتر از اينه كه جو بگيره.آخه يكي نبود بگه پسره خر!اين ضامن دار يادگاري بابات بود.به حرف يه آخوند قزبيت زدي زير همه قولهايي كه به بابات دادي؟...آره.زير حرفم زده بودم.باباهه وقتي داشت مي مرد گفت احمد!گفتم ها!گفت نه زمين دارم بهت بدم و نه مال.اينو مي بيني؟تو اين زمونه تيغ ‌تو جيب آدم از برادر بهش نزديكتره!

آره آقا سيد!بابام رو هم به خاطر تو خراب كردم.

وبلاگ: آه اگر آزادی سرودی می خواند !

ادامه ی مطلب ...

" باری بر صاحب این قلم کما بیش - در حد طاقت بشری - آشکار است که تجربه اسلام در دوران مدرن چندان متفاوت با تجربه مسیحیت و یهودیت نخواهد بود،یعنی بر خلاف پندار و کوشش سنت گرایان که رجعتی خام ،و نا ممکن به گذشته را خواستارند،و البته آن را در جامهای از الفاظ پر طمطراق می پوشانندفو سر حلقه آنان که روزگاری از دفتر فرح پهلوی با تلسکوپ اشراق به دنبال امر قدسی در آسمان سلطنت می گشت ،اینک پر مدعا تر از همیشه به مدح مداحان و شاگردان دیرین خود به میدان آوازه جویی پا نهاده است.

دکتر عبدالکریم سروش.

این بخشی از سخنرانی دکتر سروش است که در " همایش دین و مدرنیته "توسط فرزند ایشان قرائت شد.

ذهنم ناگهان رجعتی کردبه روزگار " محمدیه معرفت " و کلاس های درسی که توسط استاد بزرگوار در قلهک بر گزار می شد.هفته را لحظه شماری می کردم تا چهارشنبه شب از راه برسد و از محضر ایشان خوشه چینی و تلمذ نمایم.چه نکته ها که از حضور ایشان نیاموختم.چه شیرین شب هایی که هر شبش " شب قدری " بود ،شب هایی که مرحمی بود بر زخم "روزها و شب های غدری " که در آن نه در "کسی نشاط عیشی "بود و " نه درد دینی ".هفته را به شوق آن شب می گذراندم.هر گاه وارد " محمدیه معرفت " می شدم این بیت حافظ از خاطرم می گذشت که

از این سموم که بر طرف بوستان بگذشت / عجب که بوی گلی هست و رنگ یاسمنی

ادامه ی مطلب ...

پاسی ازشب گذشته.هنوزپرسه می زنم در دنیای رنگارنگِ وبلاگها.ازشیرِمرغ گرفته تاجانِ آدمیزاد،اینجایافت می شود.چه دنیای مجازیِ متنوع وگاه متهوعی.ازاین همه افسارگسیختگی حالم دگرگون می شودوازاین آزادیِ مشکوکِ قلم نیز!

دردنیای حقیقی،سالهاست که آزادی را به اسارت برده اندوانسانیت را به یغما.فریادراناجوانمردانه سرکوب می کنند وحق را بیرحمانه شکنجه می دهند!

اینجا،اوین تبعیدگاهِ حنجره هایی است که آزادی راطلب می کردندوانسانیت راجست وجو.در این حصار،فریاد راناجوانمردانه ممنوع الملاقات می کنند وحق رابیرحمانه به اعتصاب وا می دارند!

اینان را به جرم تظلم وآزادی خواهی میگیرند.چه جرم سنگینی؟!ناگفته پیداست که درکدامین دادگاه برایشان به قضاوت نشسته اند.فریاد راناجوانمردانه می کشند وحق رابیرحمانه به دار می آویزند وبه ما می گویند:خودکشی کرد،وبرای مامی نویسند:خودکشی کرد ومامی خوانیم:خودکشی کرد،اما،خوب می دانیم که خودکشی نکرد،اورا نیز کشتند...

ادامه ی مطلب ...

بنیاد گرایی از آن دست مسائل است که همیشه و همه جا نمود نمی یابد و معمولاً تنها در فضای عقلانیت به وضوح قابل مشاهده است و در موارد دیگر به خوبی خود را در پس پرده پنهان می سازد.

در تمام مدتی که امیر عباس هویدا در دادگاه می گفت که من قیمت کبریت (به روایتی خودکار) را سیزده سال یک قران نگاه داشتم و ملت به وی خندیدند - که فکر کنم آن ملت خندان امروز می فهمند که ثبات قیمت یک کالا در یک روز هم هنر است، چه رسد به سیزده سال - و آن هنگام که شیخ صادق خلخالی به چرخش قلمی عده ای باگناه و بیگناه را مفسد فی الارض و یا محکوم به اعدام می ساخت، با این استدلال که اگر گناهکارند باید اعدام شوند و اگر بیگناهند به بهشت می روند، و آن زمان که تعدادی از محکومین به اعدام را، در حالی که یک سر طناب به گردنشان و سر دیگر به نرده های پل سید خندان گره زده شده بود، از بالای پل به پایین پرت می کردند تا میان هوا و زمین جان دهند و مردم دست می زدند و هلهله می کردند و از دیدن این صحنه وحشیانه و فجیع به پایکوبی می پرداختند، بنیاد گرایی خود را در پس شور و نه شعور انقلابی پنهان کرده بود. در آن موقع که نود و هشت درصد مردم پرشور ایران، به قانون اساسی و چرخه باطل آن رای مثبت دادند، بدون اینکه مفهوم آنرا دریابند، باز هم از عقلانیت خبری نبود.

ادامه ی مطلب ...

با اندکی خرد شدن در نظام جمهوری اسلامی متوجه ی تئاتری به نام دموکراسی می شوید. در نظام جمهوری اسلامی رهبر بگونه ای توسط مردم انتخاب می شود در این نظام مجلس خبرگان مسئولیت انتخاب , تائید و بر کنار کردن رهبر را بر عهده دارند که طبق قانون اساسی اعضای این مجلس با رای مردم انتخاب می شوند و با این کار رهبری را از هر گونه اتهام به اسبتداد طلبی مبرا می کنند. در نظام جمهوری اسلامی بگونه ای مردم در قانون گزاری نقش دارند در این نظام مجلس شواری اسلامی وظیفه ی قانون گزاری را دارند که باز هم اعضای این مجلس توسط رای مردم انتخاب می شوند . رئیس جمهور هم در این نظام با رای مردم انتخاب می شود و یعنی مردم نیروی اجرای قوانین را هم خود انتخاب می کنند .

ادامه ی مطلب ...

این روزها،صحبت از انتخاباتی است که پیش رویمان قرار داده اند.باز هم تکرار عوام فریبی که خود دلیلی است بر سادگی و خوش باوری مردم و مکر و حیلهً اینان.رأی بدهم یا نه؟

رنگ و لعاب دروغین شهرها را کنار میزنم،شهر و روستاهای محروم و دور افتاده را از نظر می گذرانم.

چه می بینم؟فقر،رنج،بیعدالتی،تبعیض،دروغ،سرکوب،خفقان و روز مرگی تا مرگ.چشمانم را بر این تابلوی سیاه می بندم و ترجیح می دهم،شنونده باشم شاید،شنیدنی ها دلچسب باشند.

چه می شنوم؟آهنگ فقر،رنج،بیعدالتی،تبعیض،دروغ،سرکوب،خفقان و روز مرگی تا مرگ.انگار این قطعهً سیاه را برای همان تابلوی بالا نواخته اند.گوش هایم را از شنیدن این نغمهً تلخ باز می دارم و ترجیح می دهم حقیقت را لمس کنم.شاید،چشم و گوش من دچار مشکل شده اند.نزدیکتر می شوم برای لمس آنچه که از دیدن و شنیدنش عاجز ماندم.چه لمس دردآوری است.

اینجا ایران است واین منطقه زیر خط فقر،یا بعبارتی،پرتراکم ترین منطقهً مسکونیِ این دیار است!این همه آدم ِزیر نشین،شبانه روز با زندگی دست و پنجه نرم می کنند شاید،لقمه ای نان حلال بر سفره هایشان مهمان شود که آن نیز،اغلب نمیشود.خط فقر،روز به روز بالاتر و بالا تر می رود و زیرِخط نشینان لحظه به لحظه،بیش و بیشتر و بیچاره و بیچاره تر می شوند.چه دست و دلبازند بالا نشینان که مرتب خط را بالا می برند و بر مساحت این منطقه می افزایند!با این گستردگی مساحت منطقهً فقیرنشین و با این پتانسیل بالایی که اینان برای تحملِ فقر و فلاکت و بد بختی دارند،احمدی نژاد پر بیراه نمی گوید که جمعیت باید دو برابر گردد.آنوقت اینجا باید برای نفس کشیدن هم نوبت گرفت.

اینجا ایران است،زیر خط فقر.جاییکه هزاران پرسش بی پاسخ در ذهن رقم می خورد.در حیرتم از سکوت این قشر و تحمل شان که نمی دانم روزی بسر خواهد آمد یا نه؟اینجا همه ناراضی اند،اما،صندوق های رأی را پر می کنند!اصلا"،اکثر صندوق های رأی را اینان پر می کنند،یعنی،محبوبیت و مقبولیت نظام هم اینجا تأیید می شود.

وبلاگ : utilitarianism

ادامه ی مطلب ...

تفاوت کشورهای ثروتمند و فقیر، تفاوت قدمت آنها نیست. به عنوان مثال مصر 3000 سال تاریخ مکتوب دارد و فقیر است. اما کشورهایی مانند کانادا، استرالیا و نیوزلند که 150 سال پیش وضعیت قابل توجهی نداشتند، در حال حاضر جزو کشورهای پیشرفته و ثروتمند هستند.

تفاوت کشورهای ثروتمند و فقیر، در میزان منابع طبیعی قابل استحصال آنها هم نیست. ژاپن کشوری است که زمینهای بسیار محدودی دارد و 80 �