چپاول برای کمک
چند روزی ست که با قبول کردن معاهده ی 1701 شورای امنیت سازمان ملل متحد از سوی کشورهای اسرائیل و لبنان جنگی که غریب به سی وسه روزکشتار و ویرانی را به دنبال داشت تقریبا خاتمه یافته است ؛ هرچند دو طرف متخاصم کاملا به مفاد این آتش بست پایبند نبوده اند و حاشا کردن های سید حسن با ادامه ی محاصره ی دریایی و هوایی لبنان از سوی اسرائیل همراه شده ، با این حال می توان به روند استقرار نیروهای پاسدار صلح در منطقه جنوب رودخانه ی لیتانی امیدوار بود و در صورتی که اجماع جهانی بتواند گوش حزب الله را برای خلع صلاح بتاباند می تواند بیشتر هم امید داشت تا شاید دست حکومت جمهوری اسلامی ایران از دخالت در امور خصوصی لبنان و بر هم زدن صلح و امنیت در این کشور کوتاه شود . در حالی که سوریه و ایران ضمن ابراز صمیمیت با مردم و دولت لبنان خود را در پیروزی بدست نیامده در این کشور سهیم می دانند ؛ چندی قبل یکی از اعضای کابینه لبنان با لحن تندی نسبت بشار اسد و دوستان ایرانی تروریسم گفت : بابا شما که هی واسه ی اسرائیل و آمریکا خط و نشون می کشید و خود را پرچم دار مبارزه با صهیونیسم می دانید بفرما " بسم الله " سوریه که بلندیهای جولانش هنوز در اشغال اسرائیل است و مرز مشترک هم دارد بزن ببینم چه جوریه !؟ ایران هم که موشکهای شهاب 2 و3 اش به تلاویو می رسد چرا بیروت رو ویران می کنید تهران که خونش نگین تر از بیروت نیست ، جون عمه هاتون دیگه دست از سر این لبنان بخت برگشته بردارید . سخنان نغز و پر مفهوم این سیاستمدار لبنانی مصادف شد با سخنرانی احمد خاتمی که می گفت : موشک داریم چه موشکی ....می زنیمش یواشکی .
وبلاگ : نرده های سنگی
اتوبوسهای خط واحد به سبب پیروزی حزب الله از مسافران خود بلیط نگرفتند این هدیه ای بود از طرف شهرداری به مردم تهران به سبب پیروزی حزب الله و البته ماجرای پخش گل و شیرینی حال از طرف مقامات و یا مردم هم مطلبی دیگر است که بحثی جداگانه می طلبد 
فراماسونري سازماني نهان روش و نخبهگراست كه 1717 ميلادي توسط سازمان مخفي يهود و مسيحيان صهيونيست براي سلطه برجهان در انگلستان تأسيس شد. 
تا پایان فرصت شورای امنیت به ایران برای اعلام پاسخ به بسته پیشنهادی کشورهای اروپایی زمان چندانی باقی نمانده است و پس از پایان این فرصت اگراز سوی ایران پاسخی ارائه نشود و یا این جواب منفی باشد ، آنوقت شورای امنیت سازمان ملل متحد تصویب تحریم های مختلف و شاید فشارهای سخت تری را علیه ایران ( البته مردم ایران که در گوشه و کنار کشور از فرط چاقی در حال انفجاراند ) در دستور کار قرار خواهد داد .
در راستای پخش مصاحبه ی آقای احمدی نژاد با مایک والاس،خبرنگار شبکه ی 
امیر جان
اينجانب حجت بختياري 36 ساله در سال 80 بازداشت شدم و پس از تحمل 50 روز انفرادي و بازجويي زير شکنجه روزانه با قرار وثيقه آزاد شدم. در تاريخ 15/2/81 دوباره مامورين اطلاعاتي به دنبالم آمدند و من که يک کاسب بودم مجبور شدم شغل و محل زندگي را رها کرده و متواري شوم.تا اينکه بالاخره بازداشت و به چهار سال زندان محکوم و روانه زندان شدم.مدتها با زندانيان سياسي ديگر در بند 3 اوين زندگي کردم. اين را گفتم که بدانيد نوجوان بي تجربه اي نيستم که تحت تاثير اين و آن به مبارزه کشيده شده باشم و يا تحت تاثير کسي قرار گرفته باشم که عليه ديگري قلم بزنم. من تامدتها پس از زنداني شدنم امير عباس فخرآور را نميشناختم و در ارث پدري هم با او شريک نبودم که گفته شود به سبب دوستي يا دلخوري شخصي نامه اي به طرفداري يا عليه او نوشته باشم. اگر در دو سال پيش نامه اي در افشاء همکاري هاي او با حراست زندان و پادوئي هاي او براي اطلاعات قوه قضائيه نوشتم فقط و فقط براي هشدار به جوانان بود تا بدام اين عنکبوت نيفتند و قبل از آنکه وارد مبارزه شوند توسط پليس سياسي شناسائي نشوند. مگر براي شناسائي يک خائن بايد چند کلاس سواد داشت؟ شنيده ام که او مرا به بيسوادي متهم کرده است.
در چند ماه گذشته دفتر واشنگتن رادیو فردا خیلی زور میزد که امیر عباس فخرآور را به عنوان رهبر جنبش دانشجویی به من و شما بچپاند. 
چند ساعت قبل شبکه ی اول سیما مصاحبه ی احمدی نژاد را با مايكل والاس خبرنگار 88 ساله ی شبکه ی CBS آمریکا پخش کرد. در مورد کلیت این مصاحبه نمی توان چیزی خاصی نوشت جز همان سیاق مرسوم احمدی نژاد در برخورد با خبرنگاران. شوخی های غالبا خارج از عرف و کنایه های تند تیز به مصاحبه کننده. یاد مصاحبه ی خاتمی با CNN افتادم و ترجیح دادم هیچ مقایسه ای نکنم.
احمد باطبی عزیز،
یک جای کارمان می لنگد.سرمان را کرده ایم توی چاه و از پژواک صدای خویش به وجد آمده ايم.خبر مرگ اکبر محمدی در سايتهای مختلف هزاران کليک ميخورد و دهها برنامه راديويی به آن اختصاص ميابد ولی در مراسم درگذشت وی تعداد شرکت کنندگان به زحمت به ۱۰۰ نفر ميرسد که اين تعداد هم مشمول مهرورزی حکومت ميشوند.آيا در تهران بزرگ همين چند ده نفر هستند که خبر زجر کُش شدن جوانی ديگر در زندان را شنيده اند؟ نگرانی من از بابت برگزار نشدن مراسم هفت اکبر محمدی نيست، بلکه نگران احمد باطبی هستم که در اعتراض به بازداشت دوباره اش در دومين هفته اعتصاب غذا بسر ميبرد.يک جای کارمان ميلنگد وفتی مي بينيم اسمهايی که نامه های اعتراضی امضا ميکنند يا کسانی که در اين گونه مراسم شرکت می کنند، همه نامهای آشنايی هستند که هزينه درخواست متمدنانه دموکراسی و رعايت حقوق بشر از گوريل را به جان خريده اند و انگاری که ميليونهايی ديگر، علاقه ای به حقوقی که ظاهرا مال بشر است، ندارند.ما مدتهاست که داريم خود مي گوييم و مي نويسيم و خودمی شنویم و مي خوانيم. شيوه ها ديگر کارآمد نيستند و جواب نمي دهند. تا کی بايد يک عده محدود ادای امام حسين و ۷۲ تن را در صحرای کربلا در بياورند و جور ملتی کشند که به دنبال رزق روزانه هر توهینی را برای عبور از پل روزمرگی چشم می پوشد و تنها گله اش ايستادن در صف است و تنها خواسته اش ........ گناه مردم نیست که این رسالت را ما خود برای خویش برگزیدیم و کسی بدین راه مجبورمان نکرد.نقد من نه از میلیونها انسان بی تفاوت بلکه از خود و خویش است. 
نگاهی به نشريات، روزنامه ها، شعـارها و اعلاميه های دوران مشروطیّت، نشـان می دهد کـه فضای عمومی جنبش مشروطیّت اساساً يک فضای غيردينی بود و برخـلاف نظـر دکـتر جواد طباطبائی، «علمای مشروطه» درک روشنی از هدف های عُرفیِ مشروطیّت نداشتند چـرا کـه فلسفة سياسی مشروطیّت، متأثر از فلسفة سياسی غرب بود در حاليکه «علمای مشروطه» اطلاعی از فلسفة سياسی غرب يا اروپا نداشتند . 
این روز ها کسی حال و هوایی نوشتن نداره .. به هر وبلاگی که سر می زنیم یا به فکر انقلاب کردن هستن یا در عزای اکبر نشستن.. راستش به زور می شه چند مقاله گیر آورده و گذاشت تو وبلاگ.. من و آرمین و تعدادی زیادی از دوستان که در روزهای اولیه ی اتحادیه با مشکلات بسیار زیادی مواجه بودیم ولی چند شرط برای بقاء اتحادیه بوده که یکیش همین هست که از خودمان کمتر مقاله بزاریم و بیشتر فضا را طوری بوجود بیاوریم که بیشتر اتحادیه بازتاب وبلاگ انتقادی ایرانی باشد .. ولی با وجود این که خیلی از وبلاگ نویسان غرور دارند و الاقه به کار جمعی ندارند با اتحادیه همکاری نمی کنند.. ما هم گاهی مجبور می شویم که از نوشته های خودمان بزاریم .. بیشتر این مقدمه بود برای گفتن چند نکته باریک تر از مو .. اول اینکه دوست و همشهری من مهدی محسنی 
((( ما خسته شدیم )))
" محسن میر دامادی " جانشین " محمدرضا خاتمی " شد... خبر را در روز جمعه دریافت نمودم و به دلیل خرده اهمیتی که برایم داشت پیگیری اش کردم تا اطمینان حاصل کنم.محسن میر دامادی را که می شناسیم کسی که حتی در اوج قدرت اصلاح طلبان در حکومت هم به " سیاست ورزی " درون حاکمیتی معتقد بود و با مشیی ناهموار سعی بر تقسیم بندی افکار و آرا جریاناتی داشت که در راه رفرم حکومتی همراه بودند. به هر روی انتخاب درون تشکیلاتی گروه مشارکت رای را بر ریاست فردی داد که امید دارد با توجه به معادلات داخلی و بین المللی بتواند راه شکوفایی این حزب را هموار تر سازد.اما آنچه اولویت پرداخت دارد نگرش کلی و دیدگاه جاری در مدیریت و عضو گیری " مشارکت " است که نگاره های خوش بینانه موجود را با چالشی عمیق روبرو می نماید. 
خبر پخش فیلم اعترافات رامین جهانبگلو از تلویزیون جمهوری اسلامی چند روزی است که از رسانه های نزدیک به دستگاه های اطلاعاتی به گوش می رسد.فیلمی که به گفته کیهان،از نقش دکتر رامین در برپایی انقلاب مخملین پرده می افکند.پخش این فیلم،مقدمات دور جدید سرکوب و برخورد با مخالفان سیاسی را فراهم خواهد کرد.اتفاقی که با توجه به بحران جاری در خاورمیانه از یکسو و جریان یافتن پرونده هسته ای در شورای امنیت سازمان ملل از سوی دیگر،کمتر فشاری را از سوی نهادهای بین المللی بر حکومت اسلامی به همراه خواهد داشت.در چنین شرایطی است که کیهان به زمینه سازی برای پخش فیلم در روزهای آتی می پردازد.اگر پخش فیلم متهمان قتلهای زنجیره ای و دانشجویان بازداشت شده در ناآرامیهای خرداد۸۲ با مقاومت مجلس ششم عملی نشد،هم اکنون کمتر مخالفتی در حاکمیت یکپارچه،با پخش این فیلم وجود دارد.این واقعیت که چنین فیلمهایی مدتهاست مورد پذیرش جامعه قرار نمی گیرد نیز از تهیه و پخش آن جلوگیری نکرده است.درواقع هیچ وجدان آگاهی اعترافات گرفته شده تحت فشار و در شرایط طاقت فرسای انفرادی را نخواهد پذیرفت.چنانکه پخش فیلم اعترافات سیامک پورزند و علی افشاری هیچگاه مورد پذیرش افکار عمومی جامعه قرار نگرفت.اعترافاتی که تنها در مورد علی افشاری و به گواه یکی از بازجویان پرونده اش پس از ۲۰۰ روز انفرادی گرفته شده بود.هرچند بازجوی فوق آن فیلم را از افتخارات کاری خود قلمداد می کرد.و این بار نشان افتخار بر سینه کدام بازجو نشسته است؟؟!! 
آنها می کشند و می برند
قصد مرثیه سرایی ندارم اما هر چه بود و هر چه هست اکبر محمدی با زندگی وداع گفت و دیگر تنها راه دادخواهی خود را جان زجر کشیده اش دانست. بهر حال اکبر محمدی زندگی را برای انانی که دودستی به پول و مقام و منزلت چسبیده اند رها کرد و برای انانی که برای بقا، خود را به ندیدن می زنند و البته باید امیدوار بود شاید این پست و مقام و سکوت در مقابل ظلم برای انان سعادتی جاودانه به ارمغان اورد!
این مطلب مربوط به میتینگ پارسال من با یکی از دوستان خوب در پالتاک ،به مناسبت سالگرد مشروطه و آغاز جنبش های تجدد خواهی در ایران مربوط می شود.. مطلب اندکی قدیمی است ولی ارزش باز خوانی را دارد..این مفدمه رو امشب نوشتم ولی اصل مطلب در ادامه آن است... با تشکر از بازدید کننده های محترم..
در حقیقت امروز نمی خواستم چیزی بنویسم ولی باز این روزگار نگزاشت که ما آرام بگیریم و به قول دوست عزیز 
اکبر محمدی از میان ما رفت . اکبر را به زور از خانه به زندان بردن و یک باره دنیا خانه او شد ..غم از دست دادن یک آزادی خواه چیز کمی نیست ولی جان باقی زندانیان سیاسی در خطر است. احمد باطبی هم چند روزی هست که در اعتصاب غذا در یک محل نا معلوم بسر می برد .حال احمد نا مناسب بود و با این چند روز اعتصاب و اتفاقی که برای اکبر افتاد احتمال این می رود که احمد به سر نوشت اکبر دچار شود.. این چند روزه در رادیو و تلویزیون و اینترنت فقط به صدای خانواده اکبر گوش می دادم و به این نکته فکر می کردم چرا ؟ چرا اکبر تا به این حد جلو رفت که جان خود را از دست بدهد ؟ آیا هدفی که دنبال می کرد ارزش از دست دادن جان را دارد ؟ چرا چنین بهایی سنگین ؟ آیا مردم ارزش این کار اکبر را می فهمند ؟ آیا مردم فرق اکبر محمدی با اکبر رفسنجانی یا اکبر گنجی را می دانند ؟ 
معمولا شروع کردن نوشته ی انتقادی آن هم بدون هیچ موضع و جهت گیری کمی مشکل است ولی چند نکته هست که باید مطرح شود آن هم نکاتی که باعث به وجود آمدن نفاق در جنبش های آزادی خواه.دوست عزیز جناب فخرآور:شما و چند تن دیگر از دوستان به عنوان نماد جنبش دانشجویی و 18 تیر مطرح و به صورت سنبل ی تبدیل شده اید و من نه قصد تخریب و ترور شخصیت شما را ندارم.مشکل اینجاست که شما اصلا توجهی به این انتقادها ندارید یا شاید نمی خواهید این حرفها را بشنوید.حتما به صلاح نیست!!
باز هم سخن از نیستی و زوال بشریت است و فریادهایی بی طنین بر سر جلادان انسانیت.همیشه سر درد می گیرم هر گاه به فریادهایی فکر می کنم کهشقیقه های بی بخارم را می چزاند.صحبت از مرگ است ...از خمپاره...از بمب ... از شیون فغان...فغان از بی شرفی قاتلان و پستی بی شرفان.
پس از اينكه تشكيل احزاب دولتي مردم به رهبري اسدالله علم و ملّيون به رهبري منوچهر اقبال نتوانست مردم را به سوي آن احزاب و رژيم شاه جذب كند و حتي پيدا شدن حزب ايران نوين به رهبري حسنعلي منصور نخستوزير وقت فاقد هرگونه جاذبه براي مردم بود، شاه به فكر ايجاد يك حزب فراگير و رسمي افتاد، تا اينكه در روز يازدهم اسفند ماه 1353 با سخنان شاه فعاليت حزب رستاخيز شروع شد و احزاب موجود همگي منحل شدند. شاه در سخنانش اعلام كرد همه مردم بايد به عضويت حزب رستاخيز درآيند در غير اين صورت از كشور خارج شوند. طبق دستور شاه تمامي دولتمردان، كاركنان و كارمندان دولت بايد به حزب ميپيوستند. نمايندگان مجلس كه قبل از اعلام ايجاد حزب رستاخيز، عضو احزاب ديگر بودند به حزب رستاخيز پيوستند. در سال 1354 بنابر نظر شاه جناحبندي در حزب آشكارتر شد، به طوري كه منجر به تشكيل دو جناح سازنده به رهبري هوشنگ انصاري و ترقيخواه به رهبري جمشيد آموزگار گرديد.
دوم مردادماه يادآور مرگ مرديست كه جايي فراتر از "ايسم" ها و"ايست" ها، انسان را سرود.براي من نام،ياد و شعر احمد شاملو ياد آور شمعي است كه بي واهمه "خاموشي" را و" سياهي" را نشانه گرفته است.شاملو را زيسته ايم ما،آنجا كه مي سرايد:
مطالب پيشين 
:: نوشته شده توسط اتحادیه در دوشنبه سی ام مرداد 1385